θαυμαστικός
θαυμαστικός, inclined to wonder
θαυμ-αστικός, ή, όν,
- inclined to wonder or admire, Arist. EN 1125a2, Stoic. 2.62, Plu. Aud. 2.41a; τινος Str. 2.3.4.
- II expressing astonishment, [ἐπιρρήματα] D.T. 642.8. Adv. -κῶς, εἰπεῖν Ph. 1.648; ἔχειν, διακεῖσθαι, Id. 2.95, J. AJ 8.6.5, cf. Phld. Mus. p.36 K.
θαυμαστικός, ή, όν :
1 porté à admirer, Arstt. Nic. 4, 3, 30 ; Plut. M. 41a ||
2 qui exprime l’admiration (adverbe ou interjection) D. Thr. 642, 8.
Étym. θαυμαστός.
θαυμαστικός, gern bewundernd, Arist. eth. 4.8 ; Plut. de audit. 5.
• Adv ., Schol. Il. 10.437 u. A.
• Adv ., Schol. Il. 10.437 u. A.
θαυμαστικός, ή, όν
θαυμάζω
- inclined to wonder or admire, Arist.