θαυματουργία
θαυματουργία, conjuring; performing miracles
θαυμᾰτουργ-ία, ἡ,
- = θαυματοποιία, Pl. Lg. 670a, Iamb. Myst. 3.29; τοῦ θεοῦ Just. Nou. 40.1.1 (pl.).
θαυματουργία, ας (ἡ) [μᾰ]
1 art de faire des tours d’adresse, Plat. Leg. 675a ||
2 au sens chrétien, action de faire des miracles, Chrys. 10, 49 Migne.
Étym. θαυματουργός.
θαυματουργία, ἡ, = θαυματοποιΐα, Plat. Legg. II.675a u. Sp.