θαυματοποιός
θαυματοποιός, wonder-working
θαυμᾰτοποι-ός, όν,
- wonder-working, ὄνειροι Luc. Somn. 14; acrobatic, κοῦραι Matro Conv. 121: as Subst., conjurer, juggler, Pl. Sph. 235b, D. 2.19: as fem., IG ΙΙ(2).110.34 (Delos, iii B.C.), etc.; puppet-showman, Pl. R. 514b, Phlp. in GA 77.16.
θαυματο·ποιός, ός, όν [ᾰ]
1 qui fait voir des choses merveilleuses, Luc. Somn. 14 ; subst. ὁ θ. Plat. Rsp. 514b, Soph. 235b, etc. ; Dém. 22, 19, jongleur, charlatan ||
2 qui accomplit des merveilles, Matr. (Ath. 137b).
Étym. θαῦμα, ποιέω.
1. adj. wonderlijke dingen vertonend:
2. subst.
θαυματοποιός, Wunder tuend, Gaukler, Taschenspieler ; Plat. Soph. 235b u. öfter ; θαυματοποιῶν ἀσελγέστερος Dem. 2.19 ; vgl. Ath. I.19e ; ὄνειροι Luc. somn. 14.
θαυματοποιός
θαυμᾰτο-ποιός, όν
ποιέω
- wonder-working:—as Subst. a conjuror, juggler, Plat., Dem.