θαυματός
θαυμᾰτός, ή, όν,
- poet. for θαυμαστός, Pi. O. 1.28, P. 10.30; esp. in Ep. phrase, θ. ἔργα h.Merc. 80, 440, h.Bacch. 34, Hes. Sc. 165. (θαυμṇτός fr. θαυμαίνω (θαυμṇ-yω) as ἀκήρατος fr. κηραίνω.)
θαυματός, ή, όν [ᾰ] c. θαυμαστός, Hh. Merc. 80, 440 ; Bacch. 34 ; Hés. Sc. 165 ; Pd. O. 1, 43 ||
➳ Acc. fém. dor. θαυματάν, Pd. P. 10, 48.
θαυματός, p. = θαυμαστός ; H.h. Merc. 80, 440 ; Hes. Sc. 165 ; Pind. Ol. 1.28, P. 10.30.
[θαυματός, v. l. O. 1.28, v. θαῦμα; coni. Er. Schmid. P. 10.30, v. θαυμαστός.]
θαυματός
θαυμᾰτός, ή, όν
poet. for θαυμαστός, Hes., Pind.