θεμέλιον
θεμέλιον, ου (τὸ) c. les préc. Arstt. An. post. 2, 12, 9 ; d’ord. pl. τὰ θ. Arstt. Phys. 2, 9, 1 ; Paus. 8, 32, 1 ; DS. 5, 66.
Étym. neutre du suiv.
θεμέλιον, τό, = θεμείλιον, Paus. 8.32.1 u. a.Sp.; nach Moeris die eigtl. attische Form für θεμέλιος.