θεμείλιον
θεμείλιον, seul. pl. τὰ θεμείλια, c. le préc. Il. 12, 28 ; 23, 255, etc. ; Hh. Ap. 254 ; Anth. 9, 808 ; Opp. H. 5, 680.
θεμείλιον, τό, die Grundlage, der innerste, tiefste Grund, nur im plur.; θεμείλιά τε προβάλοντο, sie legten den Grund, Il. 23.255, wie θέσαν 12.28 ; θεμείλια καρτερὰ πήξας Cyr. 6 (IX.808); Γαίης ῥιζοῦχα θεμείλια Opp. Hal. 5.680 ; Callim. Del. 260.