θεμελιοῦχος
θεμελιοῦχος, upholding the foundations
θεμελῐ-οῦχος, ον, (ἔχω)
- upholding the foundations, Ποσειδῶν Inscr.Délos 290.116 (iii B.C.), Corn. ND 22; ὁ θ. (sc. λίθος) Heraclit. All. 48.
θεμελιοῦχος, ος, ον, qui soutient les fondements (de la terre), ép. de Poséidôn, Corn. 22 ; subst. ὁ θ. (s. e. λίθος) Héraclite gramm. All. Hom. 48, pierre fondamentale.
Étym. θεμέλιος, ἔχω.
θεμελιοῦχος, die Grundlage haltend, Poseidon, Sp.