θέμεθλον
θέμεθλον, ου (τὸ) d’ord. pl. τὰ θέμεθλα :
1 fondement (d’une construction) Call. Dian. 248 dout. ||
2 partie la plus profonde : ὀφθαλμοῖο, Il. 14, 493, creux de l’œil ; στομάχοιο, Il. 17, 47, naissance de l’estomac, c. à d. le gosier ; Ὠκεανοῖο, Hés. Th. 816, le fond de l’Océan ; Παγγαίου, Pd. P. 4, 320, le pied du mt Pangæos ; fig. δίκης, Sol. 3, 14, fondement de la justice ; ἐκ θεμέθλων, Anth. 15, 22, 11, depuis le fondement (lat. funditus) ||
➳ Sg. seul. Call. l. c.
Étym. R. indo-europ. *dheh₁-, poser, fabriquer, v. τίθημι.
θέμεθλον, (τίθημι), τό, nur im plur., die Grundlage, der innerste, tiefste Grund ; κατʼ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα Il. 14.493, die innerste Tiefe des Auges, die Augenhöhle ; κατὰ στομάχοιο θέμεθλα, die Kehle, 17.47 ; eben so Ὠκεανοῖο θέμεθλα Hes. Th. 816, θαλάσσης Mus. 295 ; ἐν Ἄμμωνος θεμέθλοις, wo dessen Tempel gegründet ist, Pind. P. 4.16, wie ἀμφὶ Παγγαίου θεμέθλοις ibd. 180 ; sp.D., wie Cyr. 6 (IX.808) Simmias secur. 4.