θεομόριος
θεομόριος, destined by the gods, imparted by them
θεο-μόριος, α, ον, Ep. θευμ-,
- collat. form of sq., θευμορίη νοῦσος, ἄτη, A.R. 3.676, 974.
- II θευμορίη, ἡ, destiny, Call. Epigr. 30.4 Pf., AP 7.367 (Antip.).
- 2 = θεοῦ μοῖρα, but also, priestʼs share of the sacrifice, Hsch.:—hence θευμοριάζω, Id.
θεο·μόριος, dor. θευ·μόριος, η, ον, assigné ou envoyé par les dieux, A. Rh. 3, 676, 974 ; ἡ θεομορίη, Call. Ep. 3, 1 ; Anth. 7, 367, la destinée.
Étym. θ. μόρος.