θεόμορος
θεόμορος, destined by the gods, imparted by them
θεό-μορος, ον,
- destined by the gods, imparted by them, ἀοιδαί Pi. O. 3.10; γάμου θεόμορον γέρας Id. I. 8(7).42.
- II blessed by the gods, Id. P. 5.5.
θεό·μορος, ος, ον :
1 attribué par la divinité, Pd. O. 13, 8 ; I. 8, 84 ||
2 béni par les dieux, Pd. P. 5, 6 ||
➳ Dor. et ion. θεύμ. Pd. O. 3, 10.
Étym. θ. μόρος.
θεόμορος, von Gott verhängt, dor. θεύμορος, γάμου γέρας Pind. Ol. 7.38, vgl. Ol. 3.10, P. 5.5.
θεόμορος, -ον
- a alloted by heaven θεόμοροι ἀοιδαί (θεόμοιροι v. l.: θεόμοροι edd. vulgo) O. 3.10 “τὸ μὲν ἐμόν, Πηλέι γέρας θεόμορον ὀπάσσαι γάμου Αἰακίδᾳ” (Hermann: θεάμοιρον cod.) I. 8.38
- b heaven favoured ὦ θεόμορʼ Ἀρκεσίλα (Er. Schmid: θεόμοιρʼ codd.) P. 5.5
θεόμορος
θεό-μορος, ον
- Idestined by the gods, imparted by them, Pind.
- IIblessed by the gods, Pind.