θεόμορφος
θεόμορφος, of form divine
θεό-μορφος, ον,
- of form divine, AP 12.196 (Strat.).
θεό·μορφος, ος, ον, d’une forme ou d’une beauté divine, Anth. 12, 196.
Étym. θ. μορφή.
θεόμορφος, von göttlicher Gestalt, Strat. 38 (XII.196).
θεόμορφος
θεό-μορφος, ον
μορφή
- of form divine, Anth.