θηροφονεύς
θηροφονεύς, slayer of beasts
θηρο-φονεύς, έως, ὁ,
- slayer of beasts, Opp. C. 1.538.
θηρο·φονεύς, έως (ὁ) destructeur (litt. tueur) d’animaux sauvages, Opp. C. 1, 538.
Étym. θ. φονεύω.
θηροφονεύς, Wildtöter, Opp. Cyn. 1.537.