θλάσμα
θλάσμα, bruise
θλάσμα, ατος, τό,
- bruise, Arist. Mir. 841b11, LXX Am. 6.12(11), Ph. 2.488, Dsc. 2.170; = κοίλωμα ἄνευ ῥήξεως, dint, Sor. Fract. 9.
θλάσμα, ατος (τὸ) contusion, meurtrissure, Arstt. Mir. 117 ; Diosc. 1, 147 ; 2, 82, 200 ; Gal. 14, 320, Sor. Fract. p. 47 Cocch. ; Hippiatr. p. 240, 241, 253 ; joint à κάταγαα, Phil. 2, 488.
Étym. θλάω.
θλάσμα, τό, der Druck, die Quetschung, Philo., Medic. Vgl. φλάσμα.