θλάστης
θλάστ-ης, ου, ὁ,
- = ἐμβρυοθλάστης, Hp. ap. Gal. 19.104.
θλάστης, ου (ὁ) qui meurtrit, qui brise, Gal. 2, 99.
Étym. θλάω.
θλάστης, ὁ, der Quetscher, Galen. Bei EM. falsch θλάτης.