θνᾴσκω

θνᾴσκω, θνᾱτός, Dor. for θνῄσκω, θνητός.

θνᾴσκω (θνᾴσκει, -ομεν; θνᾴσκοντι, -όντων: aor. θᾰνεν; θᾰνών, -όντος, -όντʼ(α), -όντων, -όντεσσιν; θᾰνεῖν, θᾰνέμεν: pf. τεθνᾰότʼ(α), τε˘θνᾱκότων; τε˘θνά˘μεν.)

• 1die θανεῖν δʼ οἷσιν ἀνάγκα O. 1.82 θανόντων ἀπάλαμνοι φρένες O. 2.57 ἔστι δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος O. 8.77 βρότεα σώμαθʼ ᾆ κατάγει κοίλαν πρὸς ἄγυιαν θνᾳσκόντων O. 9.35 πλοῦτος ὁ λαχὼν ποιμένα ἐπακτὸν ἀλλότριον θνᾴσκοντι στυγερώτατος O. 10.90 θέσφατον ἦν Πελίαν ἐξ ἀγαυῶν Αἰολιδᾶν θανέμεν P. 4.72 “φαντὶ θανεῖν Ἰφιμεδείας παῖδας” P. 4.88 πρυμνοῖς ἀγορᾶς ἔπι δίχα κεῖται θανών P. 5.93 “θανόντος ὀστέα λέξαις υἱοῦ” P. 8.53 θάνεν μὲν αὐτὸς ἥρως Ἀτρείδας P. 11.31 τιμὰ δὲ γίνεται, ὧν θεὸς ἁβρὸν αὔξει λόγον τεθνακότων N. 7.32 κελεύθοις ἁπλόαις ζωᾶς ἐφαιπτοίμαν, θανὼν ὡς παισὶ κλέος μὴ τὸ δύσφαμον προσάψω N. 8.36 καί μιν οὔπω τεθναότʼ, ἄσθματι δὲ φρίσσοντα πνοὰς ἔκιχεν N. 10.74 αὔξομεν ἔμπυρα χαλκοαρᾶν ὀκτὼ θανόντων, τοὺς Μεγάρα τέκε οἱ Κρεοντὶς υἱούς I. 4.63 θνᾴσκομεν γὰρ ὁμῶς ἅπαντες I. 7.42 “υἱὸν εἰσιδέτω θανόντʼ ἐν πολέμῳ” I. 8.36 τὸν μὲν οὐδὲ θανόντʼ ἀοιδαὶ † ἔλιπον I. 8.56 κεἴ μοι τινʼ ἄνδρα τῶν θανόντων fr. 4. ]α θανοντο[ Θρ. 5.a. 10. θανόντων δὲ καὶ φίλοι προδόται (Bergk: λόγοι φίλοι codd.) fr. 160. γ]ὰρ ἁρπαζομένων τεθνάμεν [ ⏓ ?χρη]μάτων ἢ κακὸν ἔμμεναι (supp. Lobel: sc. κρέσσον, simm.) fr. 169. 16. met. of things, die away, subside, πῆμα θνᾴσκει παλίγκοτον δαμασθέν O. 2.19 θνᾴσκει δὲ σιγαθὲν καλὸν ἔργον fr. 121. 4. in tmesis, ἀπὸ καὶ θανών (v. ἀποθνᾴσκω) I. 7.30