θρηνητήρ
θρηνητήρ, a mourner, wailer
θρην-ητήρ, ῆρος, ὁ,
- mourner, wailer, A. Pers. 938 (lyr.).
θρηνητήρ, ῆρος (ὁ) qui se lamente, Eschl. Pers. 937.
Étym. θρηνέω.
θρηνητήρ, ῆρος, ὁ, der Wehklagende, Aesch. Pers. 937.
θρηνητήρ, ῆρος,
from θρηνέω
- a mourner, wailer, Aesch.