θρηνητής
θρην-ητής, οῦ, ὁ,
- = θρηνητήρ, A. Ag. 1075, BGU 34 iv 4 (iii A.D.).
θρηνητής, οῦ (ὁ) qui se lamente sur, gén. Eschl. Ag. 1075.
Étym. θρηνέω.
θρηνητής, ὁ, der Wehklagende, Aesch. Ag. 1045.
θρηνητής, οῦ,
= θρηνητήρ, Aesch.