θρησκευτής
θρησκευτής, worshipper
θρησκ-ευτής, οῦ, ὁ,
- worshipper, BCH 37.94 (Thessalonica), Ptol. Tetr. 159, Sch. Pi. O. 3.28.
θρησκευτής, οῦ (ὁ) observateur d’une religion, particul. moine, Syn. 167c.
Étym. θρησκεύω.
θρησκευτής, ὁ, Gottesverehrer ; Synes. Mönch.