θυΐα
θυΐα, ας (ἡ) c. θυεία, Diosc. 2, 87 ||
➳ Ion. θυίη, dissyll. Androm. (Gal. Antid. 14, 41).
θυΐα, ἡ, u. θυῖα,
1) = θυεία.
2) = θύα od. θύον, ein Baum in Afrika mit wohlriechendem Holze, Theophr.
1) = θυεία.
2) = θύα od. θύον, ein Baum in Afrika mit wohlriechendem Holze, Theophr.