θυΐσκη
θυΐσκη, censer
θῠΐσκη, ἡ,
- censer, LXX 1 Ma. 1.22, al., J. AJ 3.6.8, 3.8.10:—θῠΐσκος, ὁ, v.l., ib. 3.6.8:—also θύσκη, POxy. 1657.13 (iii A.D.), Suid., EM 458.53: θύσκος, ib. 52 (θύκος cod.).
θυΐσκη, ης (ἡ) encensoir, Jos. A.J. 3, 8, 10 ; Spt. 1 Macc. 1, 22 ; 3 Reg. 7, 50 ; 2 Par. 4, 21 ; Ex. 25, 29 ; 1 Esdr. 2, 12.
Étym. θύος.
θυΐσκη, ἡ, Räuchergefäß, LXX. S. θύσκη.