κατάρατος
κατάρατος, accursed, abominable
κατ-άρᾱτος [ᾰρ], ον, Ion. κατ-ήρητος Herod. 5.44, but κατάρητος Schwyzer 702.11 (Erythrae, iv B.C.):—
- accursed, abominable, E. Med. 112 (anap.): freq. in Com., ὡς σεμνὸς ὁ κ. Ar. Ra. 178, cf. Pax 33; ὦ κατάρατε Id. Lys. 530, etc.: Comp. καταρατότερος D. 18.212: Sup. -ότατος S. OT 1345 (lyr.).
κατάρατος, ος, ον [τᾱᾱ] digne d’exécration, maudit, Eur. Med. 112, etc. ; Ar. Ran. 178, etc. ; Dém. 174, 24, etc. ||
Cp. -ότερος, Dém. 298, 28 ; sup. -ότατος, Soph. O.R. 1345.
Étym. καταράομαι.
κατάρατος, [τᾱρᾱ], verwünscht, verflucht ; Ar. Ran. 178 u. öfter ; Eur. Med. 112 ; ὁ καταρατότατος Soph. O.R. 1344 ; auch bei den Rednern, bes. Dem. oft.
κατάρατος
κατάρᾱτος, ον
καταράομαι
- accursed, abominable, Eur., Ar.; comp. -ότερος Dem.; †sup. -ότατος Soph.