καταβάτης
καταβάτης, one who dismounts
καταβᾰτ-ης, ου, ὁ,
- one who dismounts and fights on foot, Pl. Criti. 119b.
καταβάτης, ου (ὁ) [βᾰ] propr. qui descend, guerrier qui combat sur son char ou à pied, selon le besoin, Plat. Criti. 119b.
Étym. καταβαίνω, v. καταιβάτης.
καταβάτης, ὁ, ein Wagenkämpfer, der auch absteigt u. zu Fuße kämpft, Plat. Critia. 119b ; Hesych. erkl. ἀπὸ τοῦ ἅρματος ἀποβάτης. S. auch καταιβάτης.