κατακεκράκτης
κατακεκράκτης, one who cries down, a bawler
κατα·κεκράκτης, ου (ὁ) (voc. -κεκρᾶκτα, Ar. Eq. 303 conj. ; sel. von Velsen, βδελυρὲ κρᾶκτα) qui abat ou dompte en poussant de grands cris.
Étym. κ. κέκραγα pf. de κράζω.
κατακεκράκτης, ὁ, der Andere niederschreit, sie durch Schreien tot macht, Ar. Eq. 304, Conj. für καὶ κεκράκτης.
κατακεκράκτης, ου,
- one who cries down, a bawler, Ar.