κατα-κάω, Ion. κατακαίω, ep. inf. praes. κατακαίεμεν; ep. inf. aor. act. κατακῆαι en κακκῆαι, aor. pass. conj. 1 plur. κατακήομεν, Lac. inf. aor. pass. κατακαῆμεν 1. act., met acc., causat. (geheel) verbranden, in brand steken: κατακήομεν αὐτοὺς τυτθὸν ἀποπρὸ νεῶν laten we de mannen cremeren op enige afstand van de schepen Il. 7.333; κατὰ μὲν ἔκαυσαν Δρυμὸν πόλιν zij hebben de stad Drymus tot de grond afgebrand Hdt. 8.33.1. 2. pass. intrans. verbranden, in vlammen opgaan: ἐπείτε κατεκαίετο ὁ ἐν Δελφοῖσι νηός toen de tempel in Delphi afbrandde Hdt. 1.50.3; ἐγὼ δὲ κακοδαίμων γε κατκαυθήσομαι en ik, de ongelukkige, zal in vlammen opgaan Aristoph. Nub. 1505; opbranden: κατὰ πῦρ ἐκάη het vuur ging uit Il. 9.212.