κατακείω

κατακείω,

• = κατάκειμαι, used in imperat. and as fut., δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδʼ ἰόντες Od. 7.188, 18.408; σπείσαντες κατακείομεν οἴκαδʼ ἰόντες ib. 419; κακκείοντες, Ep. part., in phrases οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε, κλισίηνδε ἕκαστος, Il. 1.606, 23.58.

κατακείω, desiderat. zu κατάκειμαι, ich will mich niederlegen ; Hom. in der ep. Form κακκείοντες statt κατακείοντες, Il. 1.606 u. öfter ; δαισάμενοι κατακείετε οἴκαδʼ ἰόντες Od. 7.188, 18.408 ; ὄφρα σπείσαντες κατακείομεν οἴκαδʼ ἰόντες 18.419.

κατακείω

fut.

[κατα- 1.]

Contr. pl. pple. κακκείοντες Il. 1.606, Il. 23.58 : Od. 1.424, Od. 3.396, Od. 7.229, Od. 13.17.

To go to rest : κακκείοντες ἔβαν οἶκόνδε ἕκαστος Il. 1.606 : = Od. 3.396 = Od. 7.229 = Od. 13.17. Cf. Il. 23.58 : Od. 1.424, Od. 7.188 (fut. as imp.), Od. 18.408, 419.

κατακείω , subj. κατακείομεν, part. sync. κακκείοντες: lie down; as desiderative, part. w. ἔβαν, went to lie down, to sleep, Il. 1.606, Od. 1.424.