κατασκέλλω
κατα·σκέλλω :
I tr. dessécher, décharner, d’où au pass. se dessécher, Eschl. Pr. 480 ||
II intr. (au pf. κατέσκληκα)
1 être desséché, décharné, exténué, Th. C.P. 6, 14, 11 ; Luc. Somn. 29 ; ὑπὸ τῶν πόνων, Alciphr. 3, 19, par la fatigue ||
2 fig. être austère, Philstr. 508.
κατασκέλλω, (σκέλλω), ganz ausdörren, auszehren, φαρμάκων χρείᾳ κατεσκέλλοντο Aesch. Prom. 429, Sp. – Perf. ganz ausgedörrt, dürr, mager sein, ὁ κατεσκληκώς Alciphr. 3.3 ; im Ggstz von ἀνειμένος Philostr. Gymn. 3, wie V.S. 23.20 ; κατέσκληκεν ὅλως Luc. somn. 29.