κατασκαφή
κατασκαφή, a rasing to the ground, destruction; a grave
κατασκᾰφ-ή, ἡ,
- razing to the ground, destruction, S. OC 1318, Th. 5.63; τειχῶν Lys. 13.8; ἀκροπόλεως SIG 285.9 (Erythrae, iv B.C.): more freq. in pl., Ἰλίου κ. E. Hel. 196 (lyr.); ἰὼ κ. δόμων A. Ch. 50 (lyr.); πόλει κατασκαφὰς θέντες Id. Th. 46; πύργων κ. E. Ph. 1196; τειχῶν Aeschin. 3.157.
- II that which is dug, esp. grave, in pl., θάπτειν . . γῆς . . κατασκαφαῖς A. Th. 1013, cf. 1042; ἐς θανόντων . . κατασκαφάς S. Ant. 920.
κατασκαφή, ῆς (ἡ) [ᾰφ]
1 enfouissement, d’où fosse pour une sépulture, Soph. Ant. 920 ; au plur. Eschl. Sept. 1008 ||
2 sape, mine, d’où ruine, destruction, Soph. O.C. 1318 ; Eur. Hel. 197, etc. ; au pl. Eschl. Sept. 46, etc. ||
➳ Dor. κατασκαφά, Eur. l. c.
Étym. κατασκάπτω.
1. verwoesting; plur. ook ruïnes:
2. graf, spelonk:
κατασκαφή, ἡ, das Untergraben, Begraben ; θάπτειν γῆς φίλαις κατασκαφαῖς Aesch. Spt. 999 ; τάφον γὰρ αὐτῷ καὶ κατασκαφὰς αὐτῷ μηχανήσομαι 1028 ; ζῶσʼ εἰς θανόντων ἔρχομαι κατασκαφάς Soph. Ant. 911, die Gräber. – Gew. das Niederreißen, Zerstören, δόμων Aesch. Ch. 49, πόλει κατασκαφὰς θέντες Spt. 46 ; Soph. O.C. 1318 ; Eur. Hel. 197 ; auch in Prosa, τειχέων Lys. 13.8, Sp., wie DS. 15.98.
κατασκαφή
from κατασκάπτω
κατασκᾰφή, ἡ,
- Ia rasing to the ground, destruction, Trag.
- IIγῆς κατασκαφαία grave deep dug in earth, Aesch.; θανόντων ἐς κατασκαφάς, i. e. to the grave, Soph.