καταφρύαγμα Save Bailly 2024 Pape καταφρύαγμα, ατος (τὸ) hennissement d’un cheval qui se cabre, d’où orgueil, Epict. Ench. 3, 26 dout. Étym. καταφρυάττομαι. καταφρύαγμα, τό, Uebermut, Epictet.