καταφρόνημα

καταφρόν-ημα, ατος, τό,

• contempt, μὴ φρονήματι μόνον, ἀλλὰ κ. not only spirit, but a spirit of disdain, Th. 2.62, cf. J. AJ 19.1.16, al., D.C. 51.9.

καταφρόνημα, τό, eigtl. die Verachtung ; bei Thuc. 2.62, μὴ φρονήματι μόνον, ἀλλὰ καὶ καταφρονήματι, der aus dem Gefühl eigener Ueberlegenheit u. Verachtung des Feindes entspringende Mut, vertrauensvoller Mut. Vgl. καταφρονητικός.

καταφρόνημα from καταφρονέω καταφρόνημα, ατος, τό,

• contempt of others, μὴ φρόνημα μόνον, ἀλλὰ καταφρ. not only spirit, but a spirit of disdain, Thuc.