καταφρονητής
καταφρονητής, a despiser
καταφρον-ητής, οῦ, ὁ,
- despiser, νόμων Arr. Epict. 4.7.33; θανάτου Plu. Brut. 12; πλούτου J. BJ 2.8.3: abs., LXX Hb. 1.5, Ze. 3.4, Vett.Val. 47.33.
καταφρονητής, οῦ (ὁ) qui méprise, contempteur de, gén. Plut. Brut. 12 ; Jos. B.J. 2, 8, 3.
Étym. καταφρονέω.
καταφρονητής, ὁ, der Verächter, Ggstz θαυμαστής, Plut. Brut. 12 u. a.Sp.
καταφρονητής, οῦ,
from καταφρονέω
- a despiser, Plut.