κενόδοξος
κενόδοξος, vain-glorious, conceited
κενόδοξ-ος, ον,
- vain-glorious, conceited, Plb. 27.7.12, Ph. 1.672, Ep.Gal. 5.26, Arr. Epict. 3.24.43, Jul. Or. 6.180d; κληρονομία Vett.Val. 271.2.
κενό·δοξος, ος, ον, épris de vaine gloire, Pol. 21, 6, 12, etc.
Étym. κ. δόξα.
κενόδοξος, voll eitler Ruhmsucht ; Pol. 21.6.12 ; DS. 17.107 ; häufiger bei Sp., bes. K.S.
• Adv. κενοδόξως .
• Adv. κενοδόξως .
Strong 2755
*†
vain-glorious: Ga 5:26.†