κενεόφρων
κενεόφρων, empty-minded
κενεό-φρων, ον, gen. ονος,
- empty-minded, δῆμος Thgn. 233; μῦθος, αὖχαι, Simon. 75, Pi. N. 11.29:—also κενόφρων, βουλεύματα A. Pr. 762.
κενεό·φρων, ων, ον, gén. ονος, à l’esprit vain, Thgn. 233, 847 ; Pd. N. 11, 38.
Étym. κενεός, φρήν.
κενεόφρων, ονος, leeres, eitles Sinnes ; δῆμος Theogn. 233, 847 ; αὖχαι Pind. N. 11.29 ; sp.D.
κενεόφρων
- 1empty minded ἀλλὰ βροτῶν τὸν μὲν κενεόφρονες αὖχαι ἐξ ἀγαθῶν ἔβαλον N. 11.29 κενεοφρόνων ἑταῖρον ἀνδρῶν (sc. φθόνον) fr. 212.
κενεόφρων
φρήν
- empty-minded, Theogn., Pind.