κενεαυχής
κενεαυχής, vain-glorious
κενεαυχής, ές, (αὔχη)
- vain-glorious, κενεαυχέες ἠγοράασθε Il. 8.230; κενεαυχέα πλοῦτον AP 7.117 (Zenod.), cf. POxy. 1015.19 (v.l.):— later κεναυχής, ές, Plu. Cons.Apoll. 2.103e; τὸ κ. κάλλος AP 12.145.
κενε·αυχής, ής, ές, ion. c. κεναυχής, Il. 8, 230 ; Zénod. (DL. 7, 30).
κενεαυχής, ές, leer, d.i. mit eiteln Dingen prahlend, Il. 8.230 u. sp.D., wie Zenodot. bei DL. 7.30. Vgl. κεναυχής.
κενεαυχής
-ῶνος, ὁ
[κενός.]
The hollow under the ribs on each side, the flank Il. 5.284, 857, Il. 11.381, Il. 16.821: Od. 22.295.
κενεαυχής , ές (αὐχέω): emptily or idly boasting, Il. 8.230†.
κενεαυχής
κενε-αυχής, ές
αὐχή
- vain-glorious, Il.