κενολογέω
κενολογέω, to talk emptily
κενολογ-έω,
- talk emptily, Eup. 418, Arist. Rh. 1393a17; καταψηφίζεσθαι ὑποθέσεως ὡς -λογούσης Procl. in Prm. p.845 S.
κενολογέω-ῶ, dire des choses vaines ou frivoles, Eur. (Poll. 2, 120) ; etc.
Étym. κ. λόγος.
κενολογέω, eitles, nichtiges Geschwätz vorbringen ; Eupolis bei Poll. 2.120 ; Arist. Metaph. 1.9 ; Plut.
κενολογέω,
fut. -ήσω
- to talk emptily, Arist. from κενολόγος