κηρύκειος
κηρύκειος, of a herald
κηρύκ-ειος, ον,
- of a herald, γράμμα S. Fr. 784; γραφή Anon. ap. Suid.
- II Κᾱρυκήϝιος, ὁ, Boeot. title of Apollo, Schwyzer 440.10, 11 (Tanagra, Thebes, vi B.C.).
κηρύκειος, α, ον [ῡ] de héraut, de crieur public, Soph. fr. 897.
Étym. κῆρυξ.
κηρύκειος, den Herold betreffend, ihm eigen ; γράμμα Soph. frg. 897.