κηρωματικός
κηρωματικός, one who deals in wax salve
κηρ-ωματικός, ὁ,
- one who deals in κηρώματα 1, POxy. 43viii 21 (iii/iv A.D.); Lat. ceromaticus, of or with a κήρωμα I, defricationes, Cass.Fel. 55; but, bespattered with κήρωμα 2, Juv. 3.68.
κηρωματικός, ή, όν [ᾰ] seul. lat. cērōmătĭcus, Juv. 3, 68, frotté d’huile et de cire.
Étym. v. le préc.
κηρωματικός, mit Wachssalbe bestrichen, Iuvenal. 3.68.