κινητός
κινητός, moving
κῑν-ητός, ή, όν, (fem. -ός Pl. Ti. 37d)
- moving (intr.), l.c., cf. Plu. An.procr. 2.1012f; liable to alteration, Arist. EN 1134b29.
- 2 in Law, κ. οὐσία movable property, Cod.Just. 1.11.10.1, cf. 1.2.15 Intr.; κ. καὶ ἀκίνητα PLond. 3.1015.17 (vi A.D.).
κινητός, ή, όν [ῑ] qu’on peut mouvoir, mobile, Plat. Tim. 58d ; Arstt. Nic. 5, 7 ; τὸ κινητόν, Plut. M. 1012e, 1024d, ce qu’on peut mouvoir ||
➳ Fém. κινητός, Plat. Tim. 37d.
Étym. vb. de κινέω.
1. beweegbaar.
2. veranderbaar.