κλημάτινος
κλημάτινος, of vine-twigs
κλημᾰτ-ῐνος, η, ον,
- of vine-twigs, πῦρ Thgn. 1360; κονία Dsc. Alex. 22; τέφρα Id. 5.117, Ther. 19, Antyll. ap. Orib. 10.12.2.
κλημάτινος, η, ον [ᾰῐ] de sarment, Geop. 5, 37, 1 ; 6, 5, 8 ; Diosc. Orib. p. 297 Matthäi.
Étym. κλῆμα.
κλημάτινος, von Weinreben gemacht, Sp.
κλημάτινος
from κλῆμα
κλημάτῐνος, η, ον
- of vine-twigs, Theogn.