κλιτύς
κλῑτύς, v. κλειτύς.
κλιτύς, gén. ύος (ἡ) [ῑ] pente, penchant, colline, Il. 16, 390 ; Od. 5, 470 ; Soph. Tr. 271, etc. ; Eur. Alc. 578, etc. ||
➳ Acc. sg. κλιτύν, Od. l. c. ; acc. pl. κλιτῦς, Il. l. c. ; [ῡ] dans ces deux passages.
Étym. κλίνω.
κλιτύς, [ῑ], ύος, ἡ, ein abschüssiger Ort, Abhang, Hügel ; πολλὰς δὲ κλιτῦς τότʼ ἀποτμήγουσι χαράδραι Il. 16.390 ; ἐς κλιτὺν ἀναβάς Od. 5.470 ; Παρνησία, Τιρυνθία, Soph. Ant. 1131, Trach. 270 ; δοχμιᾶν διὰ κλιτύων Eur. Alc. 578 ; sp.D., wie Nic. Al. 34 u. Nonn.
[Bei Hom. ist υ in den zweisilbigen Casus lang.]
[Bei Hom. ist υ in den zweisilbigen Casus lang.]
κλιτύς
ἡ
[κλίνω.]
Acc. pl. κλιτῦς Il. 16.390.
A slope, a hill-side : πολλὰς κλιτῦς ἀποτμήγουσι χαράδραι Il. 16.390 : ἐς κλιτὺν ἀναβάς (to higher ground) Od. 5.470.