κλονέω

κλον-έω, mostly in pres.: fut. -ήσω Ar. Eq. 361:—Pass. also mostly in pres.: fut. κλονήσομαι Hp. Genit. 2: aor. part. κλονηθέν Id. Nat.Puer. 30: (κλόνος):—poet. Verb, used also in Ion. and late Prose, as Ph. (v. infr.), Aq. Ge. 45.24, al.: Hom. (only in Il.)

• drive tumultuously or in confusion, πρὸ ἕθεν κλονέοντα φάλαγγας Il. 5.96; ὥς τʼ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶϋ μέγʼ οἰῶν θῆρε δύω κλονέωσι 15.324; of winds, νέφεα κλονέοντε πάροιθεν 23.213, cf. Hes. Op. 553; κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει Il. 20.492; ὣς ἔφεπε κλονέων πεδίον 11.496, cf. 526; Ἕκτορα δʼ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ 22.188; χερὶ κλονέειν τινά, of a pugilist, Pi. I. 8(7).70; εὖτʼ ἐν πεδίῳ κλονέων μαίνοιτʼ Ἀχιλλεύς B. 12.118; dub. sens. in Sapph. Supp. 19.3: generally, harass, agitate, καί νιν οὐ θάλπος θεοῦ . ., οὐδὲ πνευμάτων οὐδὲν κλονεῖ S. Tr. 146; τόνδε . . ἆται κ. Id. OC 1244 (lyr.), cf. Ar. Eq. 361; πάθη κ. τὴν ψυχήν Ph. 1.589; in physical sense, βῆχες κ. τὸν θώρηκα Aret. CA 1.10:—Pass., to be agitated, Hp. ll.cc., Morb. 4.55.
• • • 2 abs., of the winds, rage, D.P. 464.
  • II Pass., rush wildly, ἵππους ἐχέμεν, μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ Il. 4.302; to be driven in confusion, ὑπὸ Τυδεΐδῃ κλονέοντο φάλαγγες 5.93, cf. 11.148, 14.59, etc.; λαίλαπι κλονεύμενοι Semon. 1.15; ψάμαθοι κύμασιν ῥιπαῖς τʼ ἀνέμων κλονέονται Pi. P. 9.48; τὸ συμπόσιον ἐκλονεῖτο τῷ γέλωτι Luc. Asin. 47; κλονεῖσθαι τὴν γαστέρα Ael. NA 2.44.
  • • 2 abs., to be beaten by the waves, ἀκτὰ κυματοπλὴξ κλονεῖται S. OC 1241 (lyr.); παρὰ δʼ ἰχθύες ἐκλονέοντο beside the fishes tumbled, Hes. Sc. 317; of bees, swarm, βομβηδὸν κ. A.R. 2.133: metaph., κ. ἡ οἰκουμένη Ph. 1.298; to be shaken in credit, refuted, τὸ κεκλονημένον ῥῆμα Porph. Chr. 35.

κλονέω, in heftige Bewegung setzen, vor sich hintreiben ; oft in der Il., gew. den in Verwirrung gebrachten u. in die Flucht geschlagenen Feind vor sich hertreiben, τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεν Il. 14.14 ; so ohne Casus auch 11.496, 21.533 ; c. accus., Ἕκτορα ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ ὠκὺς Ἀχιλλεύς 22.188 ; πρὸ ἕθεν κλονέειν φάλαγγας 5.96 ; – von Löwen, die eine Viehherde vor sich herjagen, 15.324 ; von den Winden, welche die Wolken vor sich herjagen, 23.212, wie Hes. O. 551, dah. ἀνέμων κλονεόντων, toben, Dion.Per. 464 ; vom Feuer, das der Sturm daherwälzt, Il. 20.492 ; – pass., in Verwirrung gebracht, vom Feinde bedrängt, geschlagen werden, 4.302, 5.93, 11.148, 14.59 u. öfter ; Pind. vrbdt ἐνίκασεν ἄνδρας ἀφύκτῳ χερὶ κλονέων I. 7.65 ; pass., ὁπόσαι ψάμαθοι κύμασι κλονέονται P. 9.49 ; καί νιν οὐ θάλπος θεοῦ οὐδʼ ὄμβρος κλονεῖ Soph. Trach. 145 ; ὡς καὶ τόνδε ἆται κλονέουσιν ἀεὶ ξυνοῦσαι O.C. 1246, wo es sich an das Bild anreiht : ὥς τις ἀκτὰ κυματοπλὴξ χειμερία κλονεῖται. Vgl. noch Ar. Eq. 361. – sp.D. auch von der Liebe, μήποτέ σε κλονέοι φιλότης, aufregen, Agath. 1 (X.68); Paul.Sil. 30. – Auch Luc. Asin. 47 : τὸ συμπόσιον ἐκλονεῖτο γέλωτι. – Med., πὰρ δʼ ἰχθύες ἐκλονέοντο, Fische tummelten sich, sprangen daneben, Hes. Sc. 317 ; u. von den Bienen, ἀολλέες ᾧ ἐνὶ σίμβλῳ βομβηδὸν κλονέονται Ap.Rh. 2.133.

κλονέω

[κλόνος.]

(συγ-, ὑπο-)

• • 1

    To drive (foes) in confusion, strike (them) with panic, throw (them) into disorder or disorderly flight : φάλαγγας Il. 5.96. Cf. Il. 11.496, 526, Il. 14.14 = Il. 15.7, Il. 21.533.

    Of beasts of prey attacking a herd or flock Il. 15.324.

    Of wind driving flame : πάντῃ κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει Il. 20.492.

    Of winds driving clouds Il. 23.213.

    To strike (a person) with panic, put (him) to headlong flight : Ἕκτορα κλονέων ἔφεπεν Il. 22.188.

  • 2

    In pass., to be driven in confusion, be in confusion, be panic-stricken, be in disorder or disorderly flight : ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο Il. 5.8, Il. 16.285. Cf. Il. 5.93, Il. 11.148, Il. 14.59, Il. 15.448, Il. 18.7, Il. 21.528, 554.

    To get oneself entangled or impeded : μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ Il. 4.302.

κλονέω

• 1drive in confusion “χὠπόσαι ἐν θαλάσσᾳ καὶ ποταμοῖς ψάμαθοι κύμασιν ῥιπαῖς τʼ ἀνέμων κλονέονται” P. 9.48 ἐπεὶ περικτίονας ἐνίκασε δή ποτε καὶ κεῖνος ἄνδρας ἀφύκτᾳ χερὶ κλονέων I. 8.65

κλονέω , κλονέει, pass. κλονέονται, ipf. κλονέοντο: put to rout, drive in confusion, pass., be driven or rush wildly about; fig., of wind, driving clouds or flame, Il. 23.213, Il. 20.492; pass., Il. 4.302, Il. 21.528. (Il.)

κλονέω, fut. -ήσω κλόνος

• • Ito drive in confusion, drive before one, Il., Hes.
  • • 2generally, to ruffle, Soph., Ar.
  • IIPass. to be driven in confusion, rush wildly, Il., Pind.
  • • 2to be beaten by the waves, Soph.