κοίνωμα

κοίν-ωμα, ατος, τό,

• intercourse, esp. sexual, Dionys.Minor 1, cf. Socr. Ep. 35, 36.
• • • 2 gloss on δαμώματα, Hsch.
  • II mortised joint, Ph. Bel. 57.19.

κοίνωμα, τό, Gemeinschaft, bes. eheliche, Plut. Δωρίδος ἐκ μητρὸς Φοίβου κοινώμασι βλαστών, de Alex. fort. 2.5.