κτίτης
κτίτης, an inhabitant
κτίτης [ῐ], ὁ,
- = κτίστης, ἀγώνων SIG 711L 5 (pl., Delph., ii B.C.).
- II generally, inhabitant, E. Or. 1621.
κτίτης, ου (ὁ) c. le préc. Eur. Or. 1637.
Étym. *κτίω.
κτίτης, ὁ, = κτιστής ; Ἄργους, Einwohner, Eur. Or. 1637.
κτίτης
= κτίστης
- generally, an inhabitant, Eur.