κτητικός
κτητικός, acquisitive
κτη-τικός, ή, όν,
- acquisitive, skilled in getting, τῶν οὐκ ὄντων Isoc. 12.242: abs., industrious, Str. 16.4.26: ἡ -κὴ τέχνη the art of acquiring property, Pl. Sph. 219c, cf. Arist. Pol. 1253b23; τὸ κ. Phld. Oec. p.35 J.
- 2 acquired by purchase, δοῦλος, δούλη, PRyl. 111 (b).6 (ii A.D.), PLips. 4.11 (iii A.D.).
- II Gramm., possessive, [ὄνομα] D.T. 634.25; ἀντωνυμίαι A.D. Pron. 16.15; τὰ κ. ib. 14.21. Adv. -κῶς Id. Synt. 160.13.
κτητικός, ή, όν :
1 propre à acquérir, capable d’acquérir, Isocr. 283c ; p. suite, industrieux, Str. 783 ; ἡ κτητική (s. e. τέχνη) Plat. Soph. 219c, etc. ; Arstt. Pol. 1, 4, l’art d’acquérir ||
2 qui concerne ou qui marque la possession : ἀντωνυμία, Dysc. Pron. 262a, Synt. 158, 14 ; Arc. 142, 20, pronom possessif.
Étym. κτητός.
κτητικός, geschickt zu erwerben ; τοὺς μὲν γὰρ οὔτε κτητικοὺς εἶναι τῶν οὐκ ὄντων οὔτε φύλακας δεινοὺς τῶν ὑπαρχόντων Isocr. 12.242 ; vgl. Strab. XVI.783 ; ἡ κτητικὴ τέχνη, Erwerbungskunst, Plat. Soph. 219c ; Arist. Pol. 1.4 ; – den Besitz betreffend, ihn bezeichnend ; ἀντωνυμίαι, pronomina possessiva, Gramm.; Adjectiva possessiva, κτητικά (ἐπίθετα), die auf κός, z.B. Κορινθιακός, Steph. Byz. und A. – Auch adv., Sp.
κτητικός, ή, όν
κτάομαι
- acquisitive: —ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of getting property, Plat.