κωμήτης
κωμήτης, a villager, countryman
κωμ-ήτης, ου, ὁ,
- villager, countryman, Pl. Lg. 762a, 763a, X. An. 4.5.24, Call. Hec. Fr. 23 M. [Fr. 342.2 Pf.], UPZ 120.3 (-ίτης, ii B.C.), D.H. 4.14, etc.
- II in a city, one of the same quarter or district, Ar. Nu. 965, OGI 488.3 (Philadelphia), CIG 3695b (Aesepus): more generally, Φεραίας κωμῆται χθονός dwellers in, E. Alc. 476; θυρέτρων τῶνδε κωμῆται θεοί neighbours, Ion Trag. 37.
κωμήτης, ου (ὁ)
1 villageois, Xén. An. 4, 5, 24 ; Plat. Leg. 763a, 956c ; p. ext. habitant, en gén. : κ. Φεραίας χθονός, Eur. Alc. 476, habitant de la terre de Phères ||
2 voisin de quartier, Ar. Nub. 965.
Étym. κωμάω.
κωμήτης, ὁ, Dorfbewohner, Landmann, >im Ggstz des Städters ; ἐκ τῶν ἄλλων γεωργῶν τε καὶ κωμητῶν Plat. Legg. VI.763a ; καὶ φυλέται ib. XII.956c ; Xen. An. 4.5.24 ; Sp., wie Diosc. 16 (VII.410). – In der Stadt der in demselben Viertel Wohnende, der Nachbar, Ar. Nub. 965 ; θυρέτρων τῶνδε κωμῆται θεοί Ion bei Poll. 9.36.
κωμήτης, ου, ὁ,
κώμη
- Ia villager, countryman, Plat., Xen.
- IIin a city, one of the same quarter, Lat. vicinus, Ar.; more loosely, χθονὸς κωμῆται dwellers in a land, Eur.