κωμαστικός
κωμαστικός, of a reveller
κωμ-αστικός, ή, όν,
- of or fit for a κῶμος, ᾠδή Ael. NA 9.13; μέλη D.H. 19.8, cf. Ph. 1.372. Adv. -κῶς Ael. VH 13.1.
κωμαστικός, ή, όν, de fête, El. N.A. 9, 13 ; Phil. 1, 372, etc.
Étym. κωμάζω.
κωμαστικός, den κωμαστής betreffend, jubelnd u. schwärmend, Sp.; ἑορτή Eust.; ὄρχησις Poll. 4.99 ; ᾠδή Ael. H.A. 9.13.
• Adv. κωμαστικῶς , nach Art der Schwärmer, Ael. H.A. 13.1.
• Adv. κωμαστικῶς , nach Art der Schwärmer, Ael. H.A. 13.1.