κωμητικός
κωμητικός, of a κώμη
κωμ-ητικός, ή, όν,
- of a κώμη, τὰ κ. funds of the κ., PRyl. 221.29 (iii A.D.), PTeb. 340i10 (iii A.D.); κ. κατάστασις Just. Nov. 38.6; delivered by a κ., χόρτος Sammelb. 4496.18 (vi A.D.).
- II rustic, peasant, γύναιον Porph. Chr. 64.
κωμητικός, ή, όν, de villageois, Syn. Ep. 11, 1348 d Migne.
Étym. κωμήτης.
κωμητικός, das Dorf, den Dorfbewohner betreffend, ihm eigen oder angemessen, Sp.