λεπτολογέω
λεπτολογέω, to talk subtly, to chop logic, quibble
λεπτολογ-έω,
- speak subtly, chop logic, quibble, Ar. Nu. 320; περί τινος S.E. M. 1.65; λ. τι discuss in quibbling fashion, Luc. Bis Acc. 34, D.C. 55.28:—also in Med., Luc. Prom.Es 6; τι πρός τινα Id. JConf. 10.
λεπτολογέω , contr. [λεπτολόγος ] fut. λεπτολογήσω ‖ aor. ἐλεπτολόγησα, inf. mid. λεπτολογήσασθαι [Greg.1] Creat. 72a.11 ‖ pf. mid. pass. λελεπτολόγημαι ‖ aor. ptc. pass. λεπτολογηθείς
❶ act. to speak subtly, expatiate cleverly, quibble, split hairs Aristoph. Nub. 320 etc.;τι on sthg. Luc. Bis acc. 34 DCass. 55.28.2
❷ mid. = act.τι on sthg. Luc. Prom. verb. 6;
❶ act. to speak subtly, expatiate cleverly, quibble, split hairs Aristoph. Nub. 320 etc.;
❷ mid. = act.
λεπτολογέω-ῶ :
1 disserter sur des riens, Ar. Nub. 320 ; περί τινος, Sext. M. 1, 65 ; τι, Luc. Bis acc. 34, épiloguer, disserter avec subtilité sur qqe ch. ||
2 rechercher minutieusement, DC. 55, 28 ||
Moy. disserter subtilement : τι, Luc. Prom. 6, sur qqe ch. ; τι πρός τινα, Luc. J. conf. 10, sur qqe ch. contre qqn.
Étym. λεπτολόγος.
λεπτολογέω, fein, genau reden, untersuchen, spitzfindig reden, mit verächtlicher Nebenbdtg, Ar. Nub. 320 u. nach ihm Luc. Prometh. 6 ; pass., DC. 55.28 ; Nicom. arithm. 2.28 u. a.Sp.
λεπτολογέω,
fut. -ήσω
- to talk subtly, to chop logic, quibble, Ar.; λ. τι to discuss in quibbling fashion, Luc.:—so as Dep. λεπτολογέομαι, Luc. from λεπτολόγος