μακαρίτης

μᾰκᾰρ-ίτης [ῑ], ου, Dor. -τᾱς, ὁ,

• like μάκαρ III, one blessed, i.e. dead, esp. of one lately dead, A. Pers. 633 (lyr.), Ar. Fr. 488.10, Men. 1032, PCair.Zen. 447.1 (iii B.C.): freq. in late writers, Plu. Cons.Apoll. 2.120b, Ath. 3.113e; ὁ μ. σου πατήρ your late father, Luc. DMeretr. 6.1, etc.:—fem. μᾰκᾰρ-ῖτις, ιδος, Theoc. 2.70, Herod. 6.55; ἡ μ. μου γυνή Luc. Philops. 27.
• • II as Adj., μ. βίος, with a play on 1, Ar. Pl. 555.

μακαρίτης, ὁ, der Selige, d.i. der Verstorbene, Aesch. Pers. 625 ; aber nur von kürzlich Verstorbenen, Bentl. Phalar. p. 9 ; Theocr. 2.70 u. bes. bei Sp., wie Luc., ὁ μακαρίτης σου πατήρ, D.Mer. 6, u. K.S., vgl. noch Ath. III.113e, μακαρίους οὖν αὐτούς, μᾶλλον δὲ μακαρίτας εἶναί φημι, wo es offenbar eine Steigerung, glücklich, selig ist. – Adj., = μακάριος, z.B. βίος, Ar. Plut. 555 u. Sp.

μακαρίτης μᾰκᾰρί_της, ου, ὁ,

• • Ilike μάκαρ III, one blessed, i. e. dead, Aesch., etc.
  • IIas adj., μ. βίος, with a double meaning, Ar.