μισάρετος
μισάρετος, hating virtue
μῑσ-άρετος [ᾰ], ον,
- hating virtue, Ph. 1.410, al., LXX 4 Ma. 11.4.
μισ·άρετος, ος, ον [ῑᾰ] qui hait la vertu, Jos. Macc. 11, 4.
Étym. μ. ἀρετή.
μισάρετος, [ῑ], die Tugend hassend, Maccab.