μονιός
μονιός, solitary
μονιός, όν, but Ep. μούνιος Hdn.Gr. 1.118:—
- solitary, of male beasts which have been driven from the herd: hence, savage, ferocious, μ. δάκος Call. Dian. 84; μούνιος ἐκ θάμνοιο λύκος AP 7.289 (Antip. Thess.), cf. Luc. Ep.Sat. 34.
- 2 Subst., solitary wild boar (ὗς ἄγριος ὁ μὴ τοῖς ἄλλοις συναγελαζόμενος Hsch.), v.l. for ὗς ἄγριος in Aesop. 407; μ. ἄγριος LXX Ps. 79(80).13 (v.l.).
μονιός, ός, όν ou μόνιος, ος, ον :
I adj. solitaire, sauvage, Call. Dian. 84 ||
II subst. ὁ μ. animal sauvage qui va seul et non en troupes, particul. :
1 sanglier (cf. franç. solitaire, et sanglier = singularem) Es. 407 Halm ||
2 loup, Luc. Sat. 34 ||
➳ Ion. μούνιος, Anth. 7, 289.
Étym. μόνος.
μονιός, einsam lebend ; Callim. Dian. 84 ; von Wölfen, Luc. epist. Sat. 34 ; vgl. Jacobs Ael. N.A. 7.47 ; die Betonung μόνιος ist nach Arcad. p. 40 unrichtig ; aber ion. μούνιος.